Göğe Çıkar Yolum

Sarhoşluk şaraptan eskidir derler, acılar da sevgiden. Şimdi bir kenti çıplak ayaklarla dolaşsam, bana en güvende hissettiren sokakta otursam ve kendime tekrar tekrar fısıldasam bazı kelimeleri. Bazı aptal cümleleri önce kelimelerine sonra seslerine tek tek cesaret neşterimle ayırsam. Cümleleri keserken gözümü bile kırpmasam bu gece. Bir insan ayrılmak istiyorsa, artık sevmek istemiyordur derim mesela. Ama seni sevmiyorum demek, çok daha onurlu. O dimdik. Onun içinde parçalanmış gitgel akıllı bir talep yok, bir durum bildiriyor yalnızca. Ya da "Bana senden başka yok mu?", var muhakkak. Bunlar aslında ufak soğuk belirteçler. Ama yine de can yakarlar. Bu cümleyi kessem şimdi, bana senden başka kız mı yok desem mesela, ne demek isterdim. Öncelikle beni, seninle değerli kıldığını anlayabilirdim pekala, çünkü kurgu cümlende öznen sensin, bense oldukça bulunur bir varyasyon gibiyim. Bu cümle, öyle derinden sarsar ki, aklın şaşar düşündükçe. Bir cümleyle kaç kalbi ve kaç inancı yıkabilirsin oysa. Öyle güç de istemez hem sözlerle incittiğimiz ruhlar. Senden başkasıyla ben olurum demek mesela bu. Bu artık iki kişinin sığındığı muhabbeti yerle bir etmek, dünyada birbirimiz içiniz'i yok etmek, dünyaya bir daha gelsem yine seni sevmem demek. Sana öfkelendim sana kızıyorum gibi içinde hala değer ve sevgi taşıyan bir şey değil bu. Buz gibi bir itibarsızlaştırma. Bu cümle sakin zamanlarda düşünülen bir teselli cümlesi. Sevginin en güzel ölçüsünü ve sınıfını bölye öfke anlarında bilirsiniz. Çünkü sevdiğiniz, canınızı nereden yakacağını çok iyi bilir. Sizi neyin üzeceğini bilir. Ama sevgisinde merhamet yoksa vicdan yoksa, sizi üzmek istemez, mahvetmek ister. İster ki en hassas karnınıza tüm gücüyle vursun ki, galibiyeti artık kesinleşsin. Mağlubiyet yetmez, ezici olmak zorundadır. Oysa seven insan kavgalarda sevmediğini bile diyemez. Ayrılmak ister belki, belki ağlar. Ama zihninde yalnızca durumun bitmesi ihtimali vardır, sevgisiyle. Fiziksel bir uzaklaşmaya meyleder incitmemek için, ondan başkasıyla olma ihtimalinin olasılığına değil. Bu olasılık düşünülmüş bir tesellidir. Apaçık.

Kalktım sokaktan. Güven vermiyor artık. Ayaklarım da acıyor zaten, unuttun mu çıplaktı. İnsanoğlu üşüyeceği camları kapatmasını da, kırılacağı insana mesafelenmeyi de hep iş işten geçtikten sonra yapıyor ne tuhaf. Ama yürümek, elimde olmadan yaptığım bir eylem şimdi, ellerim ceplerimde. Tıpkı gece çökünce ruhuma üflenen şiirler gibi şimdi yola çıkmak, yolda olmak. Kalp, zihnime mahcup ancak kırmıyorlar birbirlerini. Biliyorum ki bugüne bugün, her cesur deneyim kalbimin sayesindeydi. Uzun yollarda kaybolacaksın bazen ancak ne demiş Melike Şahin, "pusulam rüzgar". İçinde çok yol gideceksin böyle cümleleri kesip biçerken. Ve neyi bulursan bul, hep hissettiğinle yola çıkacaksın. Cümleleri böyle didiklesen de yani, içten içe bileceksin ki sadece hissettin. Sonunda ne amaçla, ne niyetle denirse densin, sen o kesince bulduğunu, aslında o an hissettin. Ve kimse senden özür dilemedi. Sana öyle hissettirdiği için, seni üzdüğü için günün sonunda bileceksin ki kimse üzgün değildi.

Bir sahil kentine çıkacak günün sonunda yolun. Eski taş evlerden yapılma ekmek kokan küçük köy meydanlarında bağdaş kuracaksın.Yürüyeceksin ve bu kez, küçük kanatlar iliştirecek Tanrı. Sana yeni pişmiş çorbalardan ikram edecekler. Sonra gün batmaya yakın, bir el saçlarını örecek. Bir şarkıcı en güzel şarkısını söyleyecek ve bir çift sevgili öpüşecek kaldırımda. Sen tüm bu güzelliğin içinde, ellerinle yıldızlar toplarken, ruhunda inanç, kalbinde iyileşmiş yaralar, yaslanacaksın bir omuza. Gün doğarken yeniden yürüyeceksin. Tüm o ızdıraplı kuytuları aşınca, içinde bir çocuk teşekkür edecek sana, onu hiç yüz üstü bırakmadığın için. Uzunca bir süre yürüdükten sonra, kanatlarınız da büyüyecek kalbiniz gibi. Ne olursa olsun, göğe çıkacak güzel kızım yolun. Çünkü göğe uzanan genişlikteki vicdanın, şimdi o yolun ince işlenmiş basamakları.

Sevgiyle 

Tanrımla Hasbihal

Merhaba Tanrım, 

Umarım iyisin. Benimki de laf şimdi, iyisin tabi. Düşündüm de seni küçükken hep erkek zannederdim. Gece yatağa yatıp büzüşünce, beni çepeçevre saran güçlü cüssenle, bana sarıldığını hayal ederdim. Hiç unutmam anaokulunda Bekir, seni çizmişti resim yaparken. Seni o küçük bacalı evlerin üzerinde kocaman kel bir adam olarak çizdi. Çirkin çizmişti bu yüzden görünce gülmüştüm. Ama öğretmen çirkinliğinden çok galiba cüssene kızmıştı. "Allah insan değil Bekircim." demişti gülmemeye çalışarak. 

Şimdilerde sana hak verdiğim bir yerdeyim Bekir, çizdiğin Allah çirkin kel bir adamdı ama bence yüceliğini öyle dağ taş üzerinde bir dev gibi hayal etmek, oldukça mantıklıydı. Tuhaftır Allah'a dua ederken neden istemsizce gökyüzüne baktığımı durmadan sorguluyorum. En son şu sonuca vardım, küçüklükten beri "Allah büyük!" diyorlar, duyuyoruz. O kadar büyük bir şey yeryüzüne sığmazdı. Galiba mecburen gökte diye düşünüyoruz. Bana gelince, ben hiç Bekir kadar cesur olup Allah'ı çizmeye çalışmadım. Ama son bir yıldır, onu eril vasıflarıyla anmaktan uzaklaştım. Bir dosta geçen gün dedim, artık Allah'ı kadına daha yakın hayal ediyorum, kocaman kucağı olan şefkatli bir anne gibi. Bana dedi ki "Sen kendini tanımaya başlamışsın, kişi Rabb'ini kendi gibi bilir." Galiba haklıydı. Saçların yoktur muhtemelen ama olsa en uzun  seninki olurdu. Ya da ellerin, kesin çok büyüktür. Bilmiyorum ki belki de sadece bir ışık hüzmesisin. Belki de seni ölsem göremeyeceğim. Bunu demek komik oldu, ölürsem gözlerim de mezarda kalacak sonuçta, dönüp alamam da, alsam da yerine takamam. Bence seninle dertleşme işini normalleştirmemiz lazım. Benim aklımdan geçen en gündelik saçmalıklarımı okuyabiliyorsun da, neden ben seninle istediğim gibi konuşamıyorum. İstediğim gibi derken, saygı çerçevesinde tabi. Bence sen Bekir'i bile affetmişsindir, seni kel ve ağzı burnu yamuk çizmesine rağmen. Benim bu toy sevişlerimi de seversin bence, bence sen hepimizin ruhunu doğuran koskocaman bir annesin. İnsan anne değil, Allah anne. Bilmiyorum ki nereye oturur bu cahil hitaplarım. Ama sen her zerremdeysen, her zerresindeysen bu kainatın, demek ki gerçekten kocamansın. Yüreğinde uyuttuğun gecelere şükranlarımı sunarım. Saçlarımı kestirdim ben, sana şirk olmasın. 

İyi geceler Allah'ım

-Seni çok seven minik bir kulun

Kalbe Dair

Bir akşamüstü sofraya koyulan sıcak domates çorbası. Yanına aceleyle yapılmış eşlikçi marul salatası. Çorbam kaynar. Çorbam sıcak ve üzerinden çıkan buharlar. Zamanla yatıştılar, soğudular. Bir temel fizik bilgisi. Madde, bulunduğu ortamın ısısına, sıcaklığına ulaşmaya çalışır. Sıcaklık dereceleri farklı olan iki madde bir araya getirildiği zaman, sıcaklığı yüksek olan maddeden sıcaklığı düşük olan maddeye ısı akışı gerçekleşir. Bunun konumuzla ne ilgisi var? Güzel insanlar, bizim de bir sıcaklığımız. Yalnızca fiziksel olan ortalama değer değil, yaşam enerjimiz var. Bulunduğumuz ortamlar, içine sığmaya çalıştığımız kapların da bir sıcaklığı var. Şimdi ruhum bu masadaki domates çorbasına öyle benzer ki. Onu sevip içmezsem soğuyacak, tıpkı birini sevgimizle enerjimizle ısıtmazsak, olacağı gibi. Sevilmeyenin mesafelenmesini böyle tuhaf ve belki zorlama örnekler üzerinden ele almak keyif veriyor bana. Başka türlü görmeyi yeğlerim hayatın bu katı gerçekliğini. Dün bir kız çocuğuyla tanıştım, 3 yaşında, ismi Zümra. Küçük kızların o yaşlarda hayranlıklarını gizleyemeden sürekli etrafında dolandıkları bir ekolleri olur. Zümra için o bendim dün. Geldi gitti, saçıma dokundu, ojelerimi sevdi. O kocaman parlak gözlerinin buz mavisi akı, kendiminkilere bakıyor gibiydim. Öyle meraklı ve cesur ki. Aramızdaki sıcaklığı tarifleyemem ama diyalog şöyle gelişti:

-Kim sürdü bu ojeleri?

-Ben kendim sürdüm.

-Senin simli ojelerin mi var?

-Evet evde var, gelirsen sana da sürelim.

-Anneme söyleyim gelirim.

Koşarak annesine gitti, ifade aynen şu şekilde:

-Vera ablanın evinde simli ojeler var, çabuk gitmemiz lazım.

Sonra geldi kucağıma oturdu. saçlarıma doladı ellerini, ne kadar yumuşak dedi, evet güzelim seninki de öyle dedim. Evet benimki de öyle dedi güldü. Sonra baktım izliyor yüzümü, bir şey mi diyeceksin Zümra dedim, çok güzelsin Vera abla, ben de büyüyünce senin gibi olacağım, dedi. Orada içimde ılık bir sızı, ılık bir şefkat, benden de güzel olursun dedim öperken ama, içimden dedim ki yüzün güzel olsa ne güzelim bahtın güzel olsun, diyemedim tabi bunu, iki adam bulunca dert yanan teyzelerden olmak da var günün sonunda. Hem benim de bahtım güzel ne olmuş, herkes gömer sevdiğini bir zaman. O küçük kız çocuğu, tombul minicik elleriyle gözlerimin dolduğunu fark etti.

-Güzelsin diye mi ağlıyorsun?

-Hayır miniğim çok mutlu oldum söylediğine, ona duygulandım.

-Daha önce sana bunu diyen olmadı mı ki?

-Bilmem oldu herhalde, ama önemli olan içinin güzelliği.

-Akıllı olmam lazım.

-Evet sen çok akıllı bir kızsın.

-Oje sürmemem mi lazım akıllı olmak için?

-Kim dedi sana bunu?

-Oje kötü ama, tırnaklarım kopar çok sürersem.

-E az sürersin sen de.

-O zaman da güzel olur muyum?

-Evet hem de çok. Oje küçücük bir şey senin gözlerin çok güzel.

-Senin de gözlerin çok güzel

Bunu söylerken elini yüzümde gezdirdi. O minicik elleri Allah'ım, içimde ne buzlar eritti. Küçücük şimdi. Duygulandım, zor tutuyorum kendimi ağlamamak için. O cesur bakışları, kalbi dilinde soruları... Galiba böylesi saf bir şeyle en son ne zaman denk geldim diye düşünüp duygulandım. İçime ağır gelen duyguyu düşündüm. Bir sonraki kelimesini bile hesap etmeden konuşan zeki, ipek saçlı iri gözlü minik bir bebek. Kendisini de ispat etmek istiyor ama tabi, birlikte sildik bazı bardakları, yardım etmek istiyorum deyip aldı. Kaç yaşındasın dediğimde soruya hazırlıksız yakalanmış olacak ki; 

-Ben kaç yaşındayım anne şimdi?

-Üç buçuk yaşındasın kızım.

-Ama hani geçmiştim üçü!

-Tamam işte kızım üç buçuk yaşındasın.

-Ama geçtim ben üç yaşımı. Biz en iyisi yaşımı sorarlarsa kırk diyelim(bu annesinin yaşı)

-Kimse kırk olmak istemez ama kızım

-Ben isterim.

Bu diyalog iki kere aynı şekilde tekrarlandı. Ne yaparsak yapalım onu üç buçuğun üçten büyük olduğuna ikna edemedik. Onun tek önemsediği de buydu. Üçü duyar duymaz öfkelendi. Sonra ben kısa bir balkona çıkıp girdim. Döndüğümde yine kucağıma oturup yüzümü sevdi. Üşümüş ellerin diyip eliyle ısıtmaya çalıştı, elimin yarısı etmez elleriyle. Öyle güzeldi ki. Çocuklar gerçekten sizi bir sebep olmadan seven inanılmaz yaratıklar. Bunu bir erkek yapsa günün sonunda sizi elde etmek istediğini bilirsiniz. Siz de tabi, kimseye sadece ısıtmak için sarılmazsınız. Ama çocuklar sarılır. Onlar işin sonunda onlara ne vereceğinizle ilgilenmezler. Tanrım, iyi ki varlar. Hayatın kendisi, hayatın içinden tüm neşeleri. Onlardan öğrenecek çok şeyim var. Yetişkin olduğumuzda şu pragma işini fazla kafaya takıyoruz anlaşılan. Yeterince yetişmemek ya da bu emin değilim.

Çorbam soğudu, ellerim soğudu. Sonra daha sıcak bir çift minik el, geldi ısıttı. Kalbim ısındı onun o parlak iri gözlerindeki merakla. Oradan ayrıldıktan sonra yalnızken çektim arabayı bir yere, hüngür hüngür ağladım. Kalbim ısındı, aktı. Telaşa gerek yoktu. Tanrı katı benliğimizi eriten sıcak ajanlar yollasın önümüze. Böyle anlar, yaşamın kendisini hissettirmesi esasında. Saatlerce ağladıktan sonra gelen ferahlama gibisi yoktur. Bu his uzun bir nefesle kendini uykuya teslim eder. Başta acıdan ağladığını sanırsın. Annem der ki hep, "Ağla yavrum, ağla da zehrin aksın." Akan zehir mi, ısınan kalp mi bilinmez. Ama hayat akıştır dediklerinden, zannedersem ânın keyfiyle erdiğin hal, cesaretle yüzleşirsen kalbin içinde bâki kalır.

Şükürle

Yaşamın Heisenberg’cesi

Zamansız yüzleşmeler

Yaşamın şânındandır

Ne gelirse üzerine güzelim

Ne yağarsa yağsın tepene

Tebessümle karşılaşmak gerek

Bu öyle keramet göstereceğin

Kalbini ateşe hazırlar bir zırh da değil

Kemâle erdiğin bir yol sadece

Ucu bucağı olmayan

Ne zaman başladığını da kestiremediğin

Uzunca bir yol

Yarının gelişi gibi muhakkaklı bir serüven

Yüreğinin tohumları müsade et serpilsin

Ağladığın gecelerin sabahında

Yüreğine akan ılık ışıklar gibi

İçini ferahlatacak bir güneş şimdi hakikat.

Bir dost buyurdu ihtiyacım olan bir anda

Değişim, özünde hiç değişmez bir hakikat

Hayatımıza giren herkes ve her şey

Anlık ya da ömürlük, değiştirir seni.

Özneliğin, ufkunu çizdiğin o çizgi

Biraz belirsiz kalmalı hep.

Çünkü hesabın, yalnızca senin gerçekliğin

Sana çarpanlar olacak yolunda 

Ve sana rağmen, belki seni ezerek

Geçip gitmek isteyecek birileri.

Birileri mutlaka çıkacak yoluna ve

Senin o hesaplı yolunun bir yerinde

Çarpışacak seninle gerçekliği.

Yaşamın sahiliği burada gösterecek kendini

Senden başka öznelerin 

Senden başka ufukların 

Senden başka hayallerin de

Var olduğu değişken bir evren bu güzelim.

Bu felsefenin temeli Heisenberg’in değişkenlik ilkesi.

Yerini bildiğinin, momentini bilemezsin.

Yola çıkarkenki senle, yolu arşınlayan benliğin de

Tüm bu değişkenlikten nasipli.

Yol dönüştürür, yaşam dönüştürür insanı.

Şayet yaşarsan.

Şayet korkmaz ve cesur olursan

Yanlışa düşmek, doğruya giden adımlar şimdi

Kibir yumağı benliğin

Hatırla, yürümeyi öğrenirken

Kaç kez düşüp ağlamadın ki?

Yirmiler bir zamanların en iddialı zamanlarıydı

Özellikle on sekizlerin

Ya şimdi?

Kervan yolda düzülmese de

Develerinin ya da atlarının 

O yolda kaçıp gitmeyeceği ne belli?

Akış buradan gelir.

Seninle olan seninle akar,

Hayat çok duraklı uzun bir yol

Kimileri yol boyu, kimileri bir kaç mahalle eşlikçi.

Ama sakın unutma;

Denk geldiğin her şey ve her kişi

Değiştirir seni. 

Bazıları ömürlük, bazıları geçici.

Değişimin bol olsun güzel dostum,

Çünkü ömür de geçici.

Gam da keder de

Keyif de neşe de

Hepsi ama hepsi,

Bir gecelik yer bulsun yüreğinde.

Sonra mevsim de değişir

Her şey gibi.

Kabul Üzerine

Büyüyorum

Doğan her günü ve batan tüm güneşleri selamlıyorum

Beni oyalayan geçici varsayımlarınızın aksine

Hiç yaşanmamış bir geçmiş arzulamıyorum

Tümünü, hatıralarımın tamamını kucaklıyorum

Beni büyüten ve ben yapan acıyı

Neşemle ve ümitlerimle harmanlıyorum

Kolay hayatım, itiraf ediyorum.

Geçici dünyanın ufak dertlerini

Kalbimde ya da zihnimde, fazla ağırlamıyorum.

Mucizeler ve musibetler,

Acelesi olan misafirlerim.

Severek ağırlıyorum, severek yolluyorum.

Ömrüm kısa, ben geniş ve hızlı yaşıyorum.

Beni ben yapan her detaya,

Sevgiyle, bir talebe minnetiyle sarılıyorum.

Zannedersem artık yılları ikişer üçer atlayacağım

Daha çok başındayım, bir sofra şimdi küçük hayatım,

Tuz eksik diye söylenir cehaletim

Onu muhabbetle doyuracağım.

Koşar adım giderken yarınıma,

Her gam ve her demle, onu ömür yapacağım 

Ve yaşamın akşamına geldiğimde,

İçimdeki Tanrımla zengin bir ziyafet çekeceğiz.

O zaman kurduğum sofra,

Binbir emek inşa ettiğim benliğim,

Kanatlarına elmalar asacak

Ve ne kadar yersem yiyeyim,

Sevgilim gözlerini öpmeme ve dizlerine yatmama izin verecek.

Onsuz bir ömür ne ızdırap dolu olurdu.

Onun kollarına sığınmasam, 

Böyle hafif düşmezdim.

O olmasa derdi böyle küçük düşlemezdim

Dizlerimi öperek ve üfleyerek iyileştiren annem gibi,

Tanrı bazen bana el uzatırdı.

Saçlarında sallar ve ellerinden gemiler yapardı.

Tüm zor geceleri onun göğsünde geçirdim,

Birbirini yıllar sonra bulan sevgililer gibi,

Sabahlara kadar sevdi beni.

Tanımıyorum sizin tanrılarınızı,

O da sizler gibi çıkarcı ve zalim mi?

Herkesin Allah’ı ayrı dediğimde şirk koştuğuma inanan siz,

Benimki gibi olsaydı, hiçbir kalbi böyle çekincesiz incitmezdiniz.

Yahu tuhaf insanlar,

Siz Tanrınızla hiç dertleşmez,

Hiç sevişmez misiniz?