Bu eser insanın varoluşuna ve etrafındaki varlıklara ilişkin bir metafor taşır. Bu düşünceye göre ruhlar, varlıkları kendilerinden bağımsız ilahi bir el ile varlık düzlemiyle buluşurlar. Her biri, birbirinden tamamen farklıdır çünkü yalnızca bir defalık bir yaratım sonucu oluşurlar. Bu da onların kendi oluş hallerini meşrulaştırır. Sahip oldukları töz etrafında büyürken birbirleri ile temas ediyor olma yanılsamasını taşırlar. Bir kenti, bir evi, bir yatağı paylaşsalar bile bu yanılsama onların tözsel paylaşımlarını açıklamaz ya da bu yanılsamalarını anlamlandırmaz. Ancak onlar aynı yaratıcıdan gelmiş olmanın verdiği yanılsama ile yakınlaşmaya ve paylaşmaya devam ederler. Tözleri yalnızlıktan yaratılmıştır ve onlar bu gerçekliğe ölümlü bedenleri içinde her sabah uyanırlar. Ancak gün uzar ve geceyle yaklaşırlar. Tözü paylaşma arzusuyla birbirlerine uzanırlar.
Unuturlar, yalnızlık paylaşılmaz.
No comments:
Post a Comment